محمد بنا؛ «آقای خاص» کشتی فرنگی ایران و انتخابی که باید عاقلانه قضاوت شود

ایده روز آنلاین: محمد بنا که در دنیای کشتی به «آقای خاص» شهرت دارد، بی‌تردید یکی از تأثیرگذارترین مربیان تاریخ کشتی فرنگی ایران به شمار می‌رود؛ مربی‌ای که با تفکر نو، انضباط حرفه‌ای و جسارت در جوان‌گرایی، کشتی فرنگی ایران را از حاشیه به متن آورد و افتخاراتی تاریخی را برای این رشته رقم زد؛ افتخاراتی که هنوز بسیاری از رکوردهای آن پابرجاست.

بنا پس از کناره‌گیری از هدایت تیم ملی ایران در سال ۲۰۲۲، نه‌تنها از چرخه کشتی حذف نشد، بلکه در سطح باشگاهی و استانی نیز به فعالیت ادامه داد؛ از تمرین دادن در باشگاهی در شهریار گرفته تا پذیرش برخی مسئولیت‌ها در هیأت کشتی تهران. با این حال، واقعیت آن است که در هیچ‌یک از این سطوح، تلاشی جدی برای حفظ و استفاده مؤثر از ظرفیت‌های این سرمایه بزرگ صورت نگرفت و در نهایت، این مربی کاربلد پیشنهاد فدراسیون کشتی جمهوری آذربایجان را پذیرفت و هدایت تیم ملی فرنگی این کشور را بر عهده گرفت؛ تصمیمی حرفه‌ای که در دنیای ورزش کاملاً طبیعی است، اما در ایران با موجی از انتقادات و حتی تخریب‌ها مواجه شده است.

برخی رسانه‌ها و منتقدان، با استناد به مصاحبه‌های قدیمی بنا درباره تغییر تابعیت کشتی‌گیران، تلاش کردند این انتخاب را زیر سؤال ببرند. حال آنکه بنا همواره تأکید کرده مدالی ارزشمند است که برای ایران کسب شود؛ سخنی که ناظر بر رفتار ورزشکاران بوده، نه فعالیت حرفه‌ای یک مربی. در دنیای امروز ورزش، مربیگری یک شغل بین‌المللی است و حرفه‌ای بودن ایجاب می‌کند مربی در صورت فراهم بودن شرایط، در کشورهای مختلف فعالیت کند.

آنچه بیش از همه قابل تأمل است، شتاب برخی در تسویه‌حساب‌های شخصی با «آقای خاص» است؛ مربی‌ای که کشتی فرنگی ایران را متحول کرد. حتی در انتشار اخبار نادرست نیز تعجیل شد؛ تا جایی که برخی رسانه‌ها قرارداد او را مرتبط با مسابقات جهانی بحرین و بازی‌های آسیایی ناگویا دانستند، در حالی که جمهوری آذربایجان اصولاً جزو قاره اروپا محسوب می‌شود و در بازی‌های آسیایی حضور ندارد!

واقعیت این است که به جای واکنش‌های احساسی و بعضاً غیرمنصفانه، باید با صبر و نگاه تحلیلی به تصمیم محمد بنا نگریست: چرا رفت؟ آیا زمینه ادامه فعالیت مؤثرش در داخل کشور فراهم بود؟ آیا در حفظ سرمایه‌های انسانی ورزش ایران به اندازه کافی کوشیده‌ایم؟

محمد بنا بخشی از تاریخ افتخارآفرین ورزش ایران است؛ سرمایه‌ای که قدردانی از زحمات او، نه‌تنها وظیفه اخلاقی، بلکه نشانه بلوغ مدیریتی و رسانه‌ای ماست. تصمیم امروز او، هرچه باشد، چیزی از ارزش سال‌ها تلاش، افتخارآفرینی و رکوردهای ماندگارش برای کشتی ایران کم نخواهد کرد.