«مجیک ماشروم» آلزایمر را درمان می‌کند؟

به گزارش ایده روز آنلاین، ماجرا مربوط به یک زن ژاپنی-آمریکایی است که حدود ۱۰ سال با تشخیص بالینی آلزایمر زندگی کرده بود. پنج سال پیش از این تجربه، وضعیت او به‌شدت افت کرده بود؛ صحبت کردنش به کلمات یا عبارت‌های بسیار کوتاه محدود شده و علاوه بر مشکلات شناختی، با اختلال حرکتی، مشکل بلع، بی‌اختیاری ادرار، کاهش تعامل اجتماعی و وابستگی به مراقبان روبه‌رو بود.

پژوهشگران ابتدا یک دوز خوراکی ۵ گرمی از قارچ حاوی سیلوسایبین به او دادند. حدود ۱۹ ساعت بعد اتفاق غیرمنتظره‌ای رخ داد: بیمار به‌طور خودجوش شروع به صحبت درباره خاطرات شخصی خود کرد و این گفت‌وگو حدود چهار ساعت ادامه یافت.

در روزهای بعد، خانواده و مراقبان نیز از تغییرات دیگری خبر دادند؛ هوشیاری بیشتر، شناخت بهتر اعضای خانواده، بهبود حرکت، توانایی لباس پوشیدن به‌صورت مستقل، تعامل اجتماعی بیشتر و بازگشت برخی خاطرات و واکنش‌های عاطفی. حتی کنترل ادرار که مدت‌ها از بین رفته بود، دوباره مشاهده شد.

اما نکته مهم اینجاست: آلزایمر این بیمار درمان نشد. مقاله علمی نیز چنین ادعایی ندارد و از «بهبود موقت عملکرد در چندین حوزه» صحبت می‌کند. پژوهشگران تأکید کرده‌اند این تغییرات به معنای ترمیم آسیب‌های عصبی یا از بین رفتن بیماری نیست. ممکن است برخی توانایی‌هایی که هنوز در مغز بیمار باقی مانده بودند، برای مدتی دوباره در دسترس قرار گرفته باشند.

از طرف دیگر، این پژوهش یک کارآزمایی بالینی روی تعداد زیادی بیمار نبوده؛ بلکه تنها یک گزارش موردی از اتفاقی است که برای یک بیمار رخ داده است. بنابراین نمی‌توان نتیجه آن را به سایر مبتلایان به آلزایمر تعمیم داد.

سیلوسایبین نیز ماده‌ای بی‌خطر نیست. این ترکیب روان‌گردان روی گیرنده‌های سروتونین مغز اثر می‌گذارد و می‌تواند تغییرات شدید ادراکی، توهم، اضطراب، حملات پانیک، افزایش ضربان قلب و فشار خون و تهوع ایجاد کند. حتی در همین بیمار نیز پس از مصرف، تعریق شدید، خواب عمیق و طولانی و احتمال افزایش دمای بدن گزارش شد.

به همین دلیل، پژوهشگران این اتفاق را نه یک «درمان جدید برای آلزایمر»، بلکه سرنخی جالب برای تحقیقات بیشتر می‌دانند. هنوز هیچ روش استاندارد و تأییدشده‌ای برای استفاده از سیلوسایبین در بیماران مبتلا به دمانس وجود ندارد و این یافته به هیچ‌وجه مجوزی برای مصرف خودسرانه «مجیک ماشروم» نیست.

۴۷۲۳۲