روایت کمترشنیده‌شده از امدادرسانی به زلزله طبس؛ وقتی شهر توان کمک به خودش را نداشت

به گزارش ایده روز آنلاین، به گفته زارع، نیروی هوایی و یگان‌های نظامی برای امدادرسانی به مناطق زلزله‌زده بسیج شدند و با استفاده از هواپیماهای ترابری سی-۱۳۰ و بالگردها، یک پل هوایی میان تهران، بیرجند، مشهد و طبس برقرار شد. بیمارستان‌های صحرایی، نیروهای درمانی، چادر، مواد غذایی و دستگاه‌های تصفیه آب نیز به منطقه منتقل شدند.

هم‌زمان، «جمعیت شیر و خورشید سرخ» در عملیات درمانی و امدادی حضور داشت و برای برپایی اردوگاه‌های موقت و مدیریت بخشی از تدارکات اضطراری فعالیت کرد. یگان‌های مهندسی ارتش نیز مأمور بازگشایی مسیرهای آسیب‌دیده، ترمیم خطوط برق و ایجاد راهکارهای اضطراری برای تأمین آب شدند.

اما گستردگی تخریب باعث شد ظرفیت امدادرسانی محلی به‌شدت کاهش پیدا کند. زارع می‌گوید با از بین رفتن بخش بزرگی از جمعیت طبس، کادر اداری، انتظامی و درمانی شهر نیز آسیب جدی دید و امکان واکنش اولیه در داخل شهر کاهش یافت.

در کنار ساختار رسمی امدادرسانی، گروه‌های داوطلب مردمی نیز از شهرهای مختلف به سمت طبس حرکت کردند. شبکه‌های مذهبی، دانشجویان و گروه‌های سیاسی هر یک به شیوه خود در جست‌وجو، آواربرداری و توزیع اقلام ضروری مشارکت داشتند.

به روایت زارع، همین گستردگی نیروهای حاضر در منطقه، امدادرسانی به طبس را به یکی از نمونه‌های مهم مشارکت هم‌زمان نهادهای دولتی و شبکه‌های اجتماعی در یک بحران بزرگ تبدیل کرد؛ بحرانی که البته به دلیل هم‌زمانی با تحولات سیاسی سال ۱۳۵۷، ابعاد اجتماعی و سیاسی ویژه‌ای نیز پیدا کرد.

جزییات بیشتر این مطلب را اینجا بخوانید.

۴۷۴۷