پایگاه خبری ایده روز آنلاین
شاید این مطالب برایتان مفید باشد
به گزارش ایده روز آنلاین، این حیوان کوچک که با نام علمی Mustela nigripes شناخته می‌شود، زمانی در دشت‌های وسیع آمریکای شمالی زندگی می‌کرد. اما تخریب زیستگاه، کاهش جمعیت سگ‌های دشتی و شیوع بیماری‌ها، جمعیت آن را به‌شدت کاهش داد. از آنجا که حدود ۹۰ درصد غذای این راسو را سگ‌های دشتی تشکیل می‌دهند، نابودی زیستگاه و منابع غذایی این جوندگان، بقای راسوی «پا سیاه» یا «سیاه‌پا» را نیز تهدید کرد.
در سال ۱۹۷۴ جمعیت وحشی این گونه منقرض‌شده اعلام شد و تا سال ۱۹۸۰ تصور می‌شد حتی نمونه‌ای از آن در اسارت نیز باقی نمانده است.
نقطه عطف ماجرا در سال ۱۹۸۱ رقم خورد؛ زمانی که یک سگ مزرعه‌ای در ایالت وایومینگ، گروهی از این حیوانات را پیدا کرد. بررسی‌ها نشان داد حدود ۱۳۰ راسوی سیاه‌پا در منطقه زندگی می‌کنند. با این حال، بیماری طاعون سیاه‌گوشان جمعیت آن‌ها را کاهش داد و در سال ۱۹۸۷ تنها ۱۸ حیوان باقی ماندند.
همین تعداد اندک، پایه برنامه تکثیر در اسارت و بازگرداندن این گونه به طبیعت شد. از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶، راسوی سیاه‌پا به پارک ملی بدلندز و مناطق اطراف آن در داکوتای جنوبی بازگردانده شد.
برآوردهای منتشرشده نشان می‌دهد اکنون حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ راسوی سیاه‌پا در طبیعت زندگی می‌کنند و جمعیت آن‌ها در منطقه بدلندز یکی از معدود جمعیت‌های نسبتاً پایدار این گونه به شمار می‌رود.
با وجود این موفقیت، خطر انقراض هنوز برطرف نشده است. بیماری، کاهش زیستگاه و وابستگی شدید این حیوان به سگ‌های دشتی همچنان بقای آن را تهدید می‌کند. کارشناسان برای بازیابی کامل گونه، جمعیتی در حدود سه هزار حیوان را ضروری می‌دانند.
منبع: nypost
۴۷۲۳۲
Source link
