اکثریت دموکرات سنا سد راه ترامپ

اقتصادجهان؛ نتیجه انتخابات سه‌شنبه به دموکرات‌ها اختیار داد تا جلوی تأیید متحدانی را بگیرند که ترامپ ممکن است برای عضویت در هیئت‌مدیره هفت‌نفره فدرال رزرو معرفی کند. کوین وارش همچنان ریاست بانک مرکزی را بر عهده دارد، اما ترامپ برای رسیدن به اکثریت در این هیئت، یک کرسی کم دارد و راه پرکردن آن دشوارتر شده است.

کاخ سفید در دوره کنونی مستقیم‌ترین فشار چند دهه اخیر را بر استقلال فدرال رزرو وارد کرده؛ از جمله تلاش بی‌سابقه برای برکناری لیزا کوک، یکی از اعضای مستقر هیئت‌مدیره. تاکنون موانع این فشار پراکنده بوده‌اند: مخالفت یک سناتور جمهوری‌خواه در آستانه بازنشستگی با نامزدهای فدرال رزرو، تصمیم جروم پاول برای باقی‌ماندن در هیئت‌مدیره پس از پایان ریاستش و احکام قضایی که فعلاً کوک را در سمت خود نگه داشته‌اند. اکثریت دموکرات سنا می‌تواند این موانع موردی را به نظارتی فراگیر بر تمام انتصاب‌های باقی‌مانده دوره ترامپ تبدیل کند.

مسیر انتصاب‌ها به سنا می‌رسد

ترامپ تاکنون سه نفر از هفت عضو هیئت‌مدیره فدرال رزرو، از جمله وارش، را منصوب کرده است. نزدیک‌ترین کرسی‌ای که طبق برنامه خالی می‌شود، متعلق به پاول است؛ دوره عضویت او در هیئت‌مدیره تا ژانویه ۲۰۲۸ ادامه دارد.

کاخ سفید هم‌زمان می‌کوشد با برکناری کوک، کرسی دیگری ایجاد کند. اتهام مطرح‌شده علیه او به تقلب در پرونده وام مسکن مربوط است؛ اتهامی که کوک رد می‌کند. قرار است کاخ سفید در دسامبر نشستی برای بررسی موضوع برگزار کند. دیوان عالی آمریکا در ژوئن اجازه داد کوک تا زمان رسیدگی به اعتراضش علیه برکناری، در سمت خود بماند. حتی اگر ترامپ سرانجام در این پرونده پیروز شود، سنای تحت کنترل دموکرات‌ها می‌تواند از تأیید جانشین او خودداری کند و کرسی را خالی بگذارد.

رفتار رأی‌گیری دموکرات‌ها نیز نشانه‌ای از دشواری پیش روست. هیچ سناتور دموکراتی به انتصاب میشل بومن در سمت معاون نظارت بانکی فدرال رزرو یا عضویت استیون میران رأی مثبت نداد. هنگام تأیید ریاست وارش در ماه مه نیز تنها یک دموکرات، جان فترمن از پنسیلوانیا، از او حمایت کرد.

مارک اسپیندل، مدیر سرمایه‌گذاری و نویسنده کتابی درباره رابطه فدرال رزرو و کنگره، معتقد است چشم‌انداز بازسازی رابطه بانک مرکزی و کاخ سفید مطابق خواست ترامپ با نتیجه انتخابات به‌شدت تضعیف شده است. به گفته او، رئیس‌جمهور دیگر به‌سادگی نمی‌تواند افراد مورد نظرش را وارد هیئت‌مدیره کند.

رئیس‌جمهور نرخ بهره را تعیین نمی‌کند

ترامپ بارها خواستار کاهش نرخ بهره شده است، اما تصمیم نرخ بهره را رئیس‌جمهور یا حتی رئیس فدرال رزرو به‌تنهایی نمی‌گیرد. کمیته بازار باز فدرال محل تصمیم‌گیری است: ۱۹ مقام در نشست‌های آن حضور دارند و در هر نشست ۱۲ نفر حق رأی دارند؛ هفت عضو هیئت‌مدیره، رئیس فدرال رزرو نیویورک و چهار نفر از رؤسای ۱۱ بانک منطقه‌ای که به‌صورت چرخشی رأی می‌دهند. ترامپ سه نفر از این ۱۲ رأی‌دهنده را منصوب کرده است.

سیاست پولی در دوره وارش تاکنون خلاف خواست اعلام‌شده ترامپ حرکت کرده است. فدرال رزرو در سپتامبر، برای نخستین‌بار از سال ۲۰۲۳، نرخ بهره را افزایش داد و در نشست اکتبر آن را ثابت نگه داشت. سرمایه‌گذاران انتظار افزایش دیگری در دسامبر دارند. ترامپ این مسیر را به هیئت‌مدیره‌ای نسبت داده که آن را «سیاسی» و مخالف وارش می‌خواند؛ بااین‌حال، کوک در نشست اکتبر یکی از دو عضوی بود که خواستار افزایش نرخ بهره شدند.

تجربه استیون میران نیز محدودیت نفوذ یک رأی را روشن می‌کند. او که پیش‌تر مشاور ارشد اقتصادی کاخ سفید بود، در هر شش نشستی که پیش از کناره‌گیری در ماه مه شرکت کرد، به نفع سیاست پولی آسان‌گیرانه‌تر رأی مخالف داد. تنها در یک نشست مقام دیگری با او همراه شد.

وارش چگونه می‌تواند فدرال رزرو را اداره کند؟

اکثریت دموکرات سنا ممکن است وارش را در دو سال آینده در موقعیتی قرار دهد که برای هدایت فدرال رزرو ناچار باشد بیش از پیش همراهی همکارانی را جلب کند که خود در انتخابشان نقشی نداشته است. او قصد دارد شیوه ارتباط بانک مرکزی با بازار، ارزیابی وضعیت اقتصاد و مدیریت ترازنامه را تغییر دهد؛ برنامه‌هایی که بدون توافق کاخ سفید و سنا، به اقناع سایر اعضای هیئت‌مدیره وابسته‌اند. این هیئت در حال حاضر سه عضو منصوب‌شده در دوره جو بایدن و همچنین پاول را در ترکیب خود دارد.

رئیس فدرال رزرو معمولاً با نزدیک‌کردن دیدگاه اعضا به یک نقطه مشترک، مسیر تصمیم کمیته را شکل می‌دهد. رؤسای پیشین در این کار از معاونان مورد اعتماد خود کمک گرفته‌اند: بن برنانکی پس از آغاز ریاستش در سال ۲۰۰۶ با وارش و فردریک میشکین همراه شد؛ استنلی فیشر چند ماه پس از آغاز ریاست جنت یلن معاون او شد؛ و پاول نیز در سال ۲۰۱۸ برای حضور ریچارد کلاریدا به‌عنوان معاون سازگار با رویکردش تلاش کرد.

انتخاب جانشین فیلیپ جفرسون در سمت معاون رئیس، در سپتامبر ۲۰۲۷، آزمون دیگری خواهد بود. نامزد ترامپ برای این سمت حتی اگر از اعضای فعلی هیئت‌مدیره باشد، به تأیید سنا نیاز دارد. درک تانگ، اقتصاددان مؤسسه Monetary Policy Analytics، می‌گوید رؤسای پیشین برای شکل‌دادن به دیدگاه خود و ایجاد توافق در کمیته به معاونانی نیرومند تکیه می‌کردند؛ مسیری که برای وارش محدودتر به نظر می‌رسد.

با وجود این، وارش برای اثرگذاشتن بر فدرال رزرو الزاماً به انتصاب عضو تازه نیاز ندارد. رئیس، دستور کار هیئت‌مدیره و مدیریت ارشد بانک مرکزی را در اختیار دارد. او در پنج ماه نخست ریاستش مدت نشست‌های خبری را کوتاه کرده و از کاهش تعداد نشست‌های تعیین نرخ بهره از سال آینده خبر داده است.

اثر ترکیب هیئت‌مدیره بر مقررات بانکی و نظام پرداخت نیز می‌تواند مهم باشد، زیرا تصمیم‌گیری در این حوزه‌ها با خود هیئت‌مدیره است. البته تصویب مقررات مهم با آرای نزدیکِ چهار در برابر سه در این نهاد معمول نبوده است. بدون چهارمین عضو منصوب ترامپ، تلاش بومن برای کاهش الزامات سرمایه‌ای بانک‌های بزرگ یا بازکردن دسترسی شرکت‌های غیربانکی به سامانه پرداخت فدرال رزرو احتمالاً به حمایت دست‌کم یک عضو منصوب دموکرات‌ها نیاز خواهد داشت.

پرسش پایانی به پاول و دیگر اعضای فعلی برمی‌گردد: آیا آنان اکنون استقلال نهادی فدرال رزرو را به‌اندازه‌ای محفوظ می‌بینند که از سمت خود کنار بروند؟ پاول در آوریل، هنگام توضیح تصمیم کم‌سابقه‌اش برای ماندن در هیئت‌مدیره پس از پایان ریاست، گفت امیدوار است رابطه قوه مجریه و فدرال رزرو دوباره بر پایه قانون و رویه دیرینه‌ای قرار گیرد که به بانک مرکزی اجازه می‌دهد کار خود را انجام دهد.

منبع: وال استریت ژورنال