مشکلات سهراب بختیاریزاده پیش از شروع فصل کاملاً قابل درک بود. او باید تیمی را برای حضور همزمان در لیگ برتر، جام حذفی و لیگ نخبگان آسیا آماده میکرد که با پنجره بسته نقلوانتقالاتی هم دستش برای تقویت ترکیب بسته بود. سهراب با این شرایط ساخت و دم نزد، اما ظاهراً ریشه مشکلاتی که سرانجام او را به استعفا رساند، فراتر از مسائل فنی و کمبود بازیکن بود.
ماجرا از زمین تمرین شروع شد. چمن کمپ زندهیاد ناصر حجازی از بین رفت و استقلال ناچار شد تمریناتش را به زمین شماره چهار آزادی منتقل کند؛ زمینی که از کیفیت مناسبی برخوردار نبود. بختیاریزاده از همان ابتدای فصل تأکید داشت استقلال دستکم به دو زمین تمرین مناسب نیاز دارد، نه فقط یک زمین؛ ضمن اینکه باید مجموعهای در اختیار داشته باشد تا بازیکنان پس از تمرین بتوانند چند ساعت در آن بمانند، ریکاوری کنند و از امکانات تغذیهای استفاده کنند.
پاسخ مدیران باشگاه اما امیدوارکننده بود: «هیچ مشکلی نیست، انجام میدهیم.» با این حال، حدود ۲۰ روز بعد سهراب متوجه شد زمین شماره چهار آزادی را اجاره کردهاند و تیمهای پایه و بانوان استقلال هم قرار است در همان زمین تمرین کنند!
اما شاید عجیبترین بخش ماجرا، پاسخ مدیران به مطالبه سرمربی بود؛ اینکه نمیتوانند هزینه کنند و زمینی را برای استقلال نگه دارند، در حالی که قرار نیست تمام ساعات روز از آن استفاده شود!
این اتفاقات سرانجام به استعفای بختیاریزاده منجر شد؛ استعفایی که البته کمتر از ۲۴ ساعت دوام آورد و خیلی زود پس گرفته شد. همین بازگشت سریع، پرسشهای تازهای ایجاد کرد: آیا خواستههای سرمربی برآورده شد؟ آیا مشکلات زمین تمرین و امکانات ریکاوری حل شده است؟ یا استعفا صرفاً ابزاری برای رساندن اعتراض به مدیران و گرفتن امتیاز بود؟
بختیاریزاده هنوز توضیح روشنی درباره چرایی این اتفاقات و دلیل بازگشت سریعش ارائه نکرده است. اگر مشکلاتی که او به خاطرشان استعفا داد همچنان پابرجا باشند، این بازگشت نهتنها مسئله تیم را حل نمیکند، بلکه حرمت استعفا در استقلال را هم لکه دار می کند!
بیشتر بخوانید: غیبت معنادار تاجرنیا در سفر استقلال به امارات
Source link
پایگاه خبری ایده روز آنلاین
