صداوسیما و آزمونی بزرگ – ایده روز آنلاین

دوره پنج‌ساله ریاست پیمان جبلی در مهرماه ۱۴۰۵ به پایان می‌رسد و همزمان، انتقادها درباره عملکرد صداوسیما و میزان اثرگذاری آن بر افکار عمومی افزایش پیدا کرده است.

حتی در هفته‌های اخیر، بحث درباره میزان واقعی مخاطبان این رسانه فراگیر بار دیگر به یکی از موضوعات مورد توجه کارشناسان تبدیل شده است.

در چنین شرایطی است که چشمان جامعه به تصمیم گیری درباره آینده این رسانه معطوف و انتظار برای تحول در صداوسیما بیش از گذشته جدی شده است.

هرچند تحول را نمی‌توان صرفاً در تغییر مدیران خلاصه کرد بلکه مسئله اصلی، تحول در نگاه، روش و نسبت سازمان با مخاطب است؛ تحولی که هم باید شکل و ساختار را دربرگیرد و هم محتوا و رویکرد را .

صداوسیما سالهاست با یک مسئله مهم روبه‌روست، رسانه ملی چگونه می‌تواند رسانه‌ای برای جامعه‌ای متکثر باشد؟ جامعه‌ای با سلیقه‌ها، نسل‌ها، دیدگاه‌ها و سبک‌های زندگی متفاوت.

رسانه‌ای که می‌خواهد ملی باشد، ناگزیر باید بتواند همه بخش‌های مختلف جامعه را ببیند، بشنود و نمایندگی کند؛ نه اینکه صرفاً برای بخشی اقلیتی از جامعه سخن بگوید و انتظار داشته باشد همه مردم نیز مخاطب آن باقی بمانند.

از همین منظر، آزمون پیش‌روی صداوسیما، آزمون اعتماد و عمق تحول و پاسخ به تحول خواهی جامعه است.

اگر مردم احساس کنند مسائل و دغدغه‌های واقعی آنها در رسانه بازتاب ندارد، طبیعی است که رسانه‌های دیگری را برای دریافت خبر، تحلیل و سرگرمی انتخاب کنند و در این زمینه سستی و کاهلی مدیریت سازمان در فرار افکار عمومی به سوی رسانه های حتی معاند و دشمن به عنوان یک ترک فعل می‌تواند مورد توجه و پیگرد دستگاه قضایی واقع شود.

نکته مهم این است که با وجود بلند شدن صدای تحول خواهی در مدیریت و رویکردهای رسانه ملی و انتظار برای شنیدن و تلاش برای اصلاح، اما شاهد نوعی گفتمان نامناسب و دور از جایگاه مردم مبعوث ایران هستیم که آی مردم کور خوانده‌اید!

آزمون بزرگ صداوسیما دقیقاً همین‌جاست: آیا تحول آینده، می تواند رضایتمندی جامعه را کسب کند؟

با توجه به گستردگی ابزار رسانه در دنیا، جامعه امروز هم بیش از هر زمان دیگری امکان انتخاب رسانه دارد بنابراین صداوسیما برای حفظ و بازسازی جایگاه خود، بیش از گذشته نیازمند اصلاحات عمیق و اقناع مخاطب است که در دوره فعلی سازمان این مهم چندان دیده نشده است.

در نهایت، تحول واقعی را نه در شعارها، بلکه در تجربه روزمره مخاطب می‌توان سنجید؛ اینکه در رسانه ملی یک کشور همه دیده شوند، همه شنیده شوند، چه موضوعاتی امکان طرح پیدا می‌کنند و رسانه تا چه اندازه حاضر است خود را در معرض نقد و داوری جامعه قرار دهد.

اگر این تغییر اتفاق بیفتد، می‌توان از تحول سخن گفت و امید به تحولات بیشتری در راستای منافع ملی و امنیت و آرامش اجتماعی داشت.