چرا اینترنت جهانی از کف اقیانوس می‌گذرد؟

به گزارش ایده روز آنلاین، به نقل از زومیت، طبق گزارش اتحادیه‌ی بین‌المللی مخابرات (ITU)، این کابل‌ها بیش از ۹۹ درصد ترافیک بین‌المللی داده را حمل می‌کنند.

دلیل اصلی، ترکیبی از ظرفیت بسیار بالا، سرعت، تأخیر کم و هزینه‌ی مناسب انتقال داده است. فیبر نوری می‌تواند حجم عظیمی از اطلاعات را با استفاده از پالس‌های نور منتقل کند و کابل‌ها مستقیماً دیتاسنترها و شبکه‌های مخابراتی قاره‌های مختلف را به یکدیگر متصل می‌کنند.

امروز بیش از ۵۰۰ سامانه‌ی کابل زیردریایی در جهان فعال است که در مجموع بیش از ۱٫۴ میلیون کیلومتر امتداد دارند. تقاضا برای این زیرساخت نیز همچنان در حال رشد است؛ طبق داده‌های TeleGeography، ظرفیت بین‌المللی اینترنت در سال ۲۰۲۵ به حدود ۱٬۸۳۵ ترابیت‌برثانیه رسید.

چرا ماهواره جای کابل را نگرفته است؟

ماهواره‌ها برای اتصال مناطق دورافتاده و ایجاد مسیرهای پشتیبان بسیار مهم‌اند؛ اما برای انتقال حجم عظیم داده میان قاره‌ها هنوز کابل‌ها انتخاب اصلی هستند. کابل فیبر نوری می‌تواند حجم بسیار بیشتری از داده را با تأخیر پایین‌تر جابه‌جا کند و به همین دلیل، سرویس‌هایی مانند رایانش ابری، تراکنش‌های مالی، ارتباطات دولتی و سرویس‌های آنلاین به شبکه‌ی زیردریایی وابستگی شدیدی دارند.

کابل‌ها صرفاً رشته‌ای از فیبر نیستند. بخش‌های مختلف آن‌ها برای حفاظت از فیبرهای نوری در برابر فشار، خوردگی و فعالیت‌های انسانی و دریایی طراحی شده‌اند و در طول مسیر نیز تجهیزات تقویت‌کننده‌ی سیگنال قرار می‌گیرد تا داده بتواند مسافت‌های بسیار طولانی را طی کند. ساخت و راه‌اندازی یک کابل زیردریایی جدید نیز می‌تواند بیش از دو سال زمان ببرد.

البته قرارگرفتن زیر اقیانوس به معنای مصون‌بودن نیست. ماهیگیری، لنگر انداختن کشتی‌ها، فعالیت‌های کف دریا، زمین‌لرزه و فرسودگی می‌توانند به کابل‌ها آسیب بزنند. ITU می‌گوید هر سال بیش از ۲۰۰ اختلال در کابل‌های زیردریایی در سراسر جهان گزارش می‌شود و گزارش سال ۲۰۲۵ این سازمان نشان می‌دهد حدود ۸۶ درصد خرابی‌ها با فعالیت‌های انسانی مانند ماهیگیری و لنگر انداختن ارتباط دارند.

اهمیت این شبکه زمانی بیشتر مشخص می‌شود که یک کابل قطع شود. معمولاً اینترنت جهان با یک قطع‌شدن از کار نمی‌افتد، چون کشورها و اپراتورها به چند مسیر و کابل مختلف متصل‌اند و ترافیک می‌تواند از مسیرهای جایگزین عبور کند. اما کشورهایی که به تعداد کمی مسیر وابسته‌اند، ممکن است با کاهش شدید ظرفیت و افزایش تأخیر مواجه شوند. ITU همین وابستگی جغرافیایی و تمرکز مسیرها را یکی از مهم‌ترین تهدیدهای زیرساخت جهانی می‌داند.

به همین دلیل، با وجود ظهور فناوری‌هایی مانند استارلینک و دیگر شبکه‌های ماهواره‌ای، کابل‌های زیردریایی همچنان ستون فقرات اینترنت بین‌المللی باقی مانده‌اند. شاید میلیاردها نفر هر روز اینترنت را بدون دیدن این زیرساخت استفاده کنند، اما پشت یک تماس ویدئویی، تراکنش بانکی یا ارسال فایل از کشوری به کشور دیگر، ممکن است داده‌ها از هزاران کیلومتر فیبر نوری در تاریکی مطلق کف اقیانوس عبور کرده باشند.

در واقع اینترنت جهانی تا حد زیادی روی چیزی بنا شده که تقریباً هیچ‌وقت دیده نمی‌شود: یک شبکه‌ی عظیم شیشه‌ای در اعماق اقیانوس‌ها.

۵۸۵۸