تفاوت گیربکس‌های دوکلاچه تر و خشک فراتر از سیستم خنک‌کاری است

به گزارش ایده روز آنلاین، به نقل از دیجیاتو، پیش از بررسی تفاوت کلاچ خشک و تر، بهتر است ابتدا با نحوه عملکرد گیربکس دوکلاچه آشنا شویم. همان‌طور که از نام آن مشخص است، این گیربکس به‌جای یک کلاچ، از دو کلاچ مجزا استفاده می‌کند؛ در حالی که گیربکس‌های دستی معمولی تنها یک کلاچ دارند.

یکی از کلاچ‌ها وظیفه انتقال نیرو در دنده‌های فرد و دیگری مسئول دنده‌های زوج است. این ساختار به گیربکس اجازه می‌دهد پیش از آنکه راننده به دنده بعدی نیاز پیدا کند، آن را از قبل آماده کند. هنگام تعویض دنده، یکی از کلاچ‌ها آزاد و دیگری درگیر می‌شود. به این ترتیب، انتقال نیرو با کمترین وقفه ممکن ادامه پیدا می‌کند.

برخلاف گیربکس‌های اتوماتیک متداول که معمولاً برای انتقال نیرو از مبدل گشتاور استفاده می‌کنند، گیربکس دوکلاچه از درگیری کلاچ‌ها برای انتقال قدرت موتور به مجموعه دنده‌ها بهره می‌برد. تمام این فرایند به‌صورت الکترونیکی کنترل می‌شود و راننده نیازی به استفاده از پدال کلاچ یا انتخاب دستی تک‌تک دنده‌ها ندارد.

نتیجه این ساختار، گیربکسی است که راحتی استفاده از یک جعبه‌دنده اتوماتیک را با ارتباط مکانیکی مستقیم و تعویض دنده‌های سریع گیربکس دستی ترکیب می‌کند.

گیربکس دوکلاچه خشک چیست؟

در گیربکس دوکلاچه خشک، کلاچ‌ها بدون غوطه‌ور بودن در روغن گیربکس فعالیت می‌کنند. ساختار کلی آن‌ها شباهت زیادی به کلاچ خودروهای دنده‌دستی معمولی دارد؛ با این تفاوت که در گیربکس DCT از دو کلاچ و مکانیزم کنترلی خودکار برای مدیریت درگیری آن‌ها استفاده می‌شود.

از آنجا که صفحات کلاچ در روغن قرار ندارند، این سیستم به جریان اختصاصی روغن برای خنک‌کاری کلاچ نیاز ندارد. در نتیجه، پیچیدگی مکانیکی، وزن و اتلاف انرژی ناشی از پمپاژ و گردش روغن در گیربکس کاهش پیدا می‌کند.

گیربکس‌های دوکلاچه خشک معمولاً برای موتورهای کوچک‌تر و خودروهایی مناسب هستند که به تحمل گشتاور بسیار بالا نیاز ندارند. وزن کمتر، ساختار ساده‌تر و راندمان مناسب باعث شده است این نوع گیربکس‌ها گزینه جذابی برای خودروهای جمع‌وجور و مدل‌هایی باشند که مصرف سوخت در آن‌ها اهمیت زیادی دارد.

البته این ساختار معایبی نیز دارد. از آنجا که روغنی برای انتقال حرارت از صفحات کلاچ وجود ندارد، کلاچ خشک باید گرمای تولیدشده هنگام درگیری را از طریق هوا و قطعات اطراف دفع کند. لغزش مکرر کلاچ، به‌خصوص در ترافیک سنگین یا هنگام حرکت‌های طولانی با سرعت پایین، می‌تواند دمای آن را افزایش دهد و روند استهلاک را سریع‌تر کند.

به همین دلیل، برخی گیربکس‌های دوکلاچه خشک در ترافیک‌های سنگین و شرایطی که خودرو مرتباً متوقف و حرکت می‌کند، ممکن است نسبت به گیربکس‌های اتوماتیک معمولی عملکرد نرم و راحتی نداشته باشند.

گیربکس دوکلاچه تر چیست؟

در گیربکس دوکلاچه تر، صفحات کلاچ درون روغن گیربکس فعالیت می‌کنند. این روغن علاوه‌بر روان‌کاری قطعات، وظیفه مهم‌تری نیز برعهده دارد: انتقال گرمای تولیدشده از مجموعه کلاچ به بیرون.

توانایی بهتر در خنک‌کاری باعث می‌شود گیربکس‌های دوکلاچه تر بتوانند گشتاور بیشتری را تحمل کنند و در شرایط کاری سخت‌تری عملکرد مناسبی داشته باشند. به همین دلیل، این نوع گیربکس‌ها معمولاً در خودروهای قدرتمند، مدل‌های اسپرت و خودروهایی استفاده می‌شوند که گیربکس آن‌ها باید توان خروجی بالای موتور را مدیریت کند.

وجود روغن همچنین به کنترل دما هنگام درگیری‌های مکرر کلاچ کمک می‌کند. بنابراین، گیربکس‌های دوکلاچه تر برای شرایطی که شامل تعویض دنده‌های پی‌درپی و بار حرارتی بالا هستند، گزینه مناسب‌تری محسوب می‌شوند.

بااین‌حال، سیستم خنک‌کاری پیشرفته‌تر بدون هزینه نیست. گیربکس‌های دوکلاچه تر به روغن، قطعات اضافی و در بسیاری از موارد به مجموعه‌های اختصاصی پمپاژ و خنک‌کاری نیاز دارند. گردش روغن در سیستم نیز مقداری اتلاف انرژی ایجاد می‌کند و ممکن است در مقایسه با یک گیربکس خشک مشابه، راندمان کلی را کاهش دهد.

همچنین، بسته به طراحی سازنده و برنامه سرویس دوره‌ای، گیربکس‌های دوکلاچه تر ممکن است به نگهداری دقیق‌تر و تعویض منظم روغن گیربکس نیاز داشته باشند.

تفاوت گیربکس دوکلاچه خشک و تر چیست؟

اگرچه هر دو نوع گیربکس از اصول یکسانی برای عملکرد دوکلاچه استفاده می‌کنند، تفاوت در ساختار آن‌ها باعث می‌شود هرکدام برای کاربردهای متفاوتی مناسب باشند. مهم‌ترین تفاوت‌های این دو سیستم عبارت‌اند از:

•     سیستم خنک‌کاری: کلاچ خشک گرما را از طریق هوا و قطعات اطراف دفع می‌کند؛ درحالی‌که در کلاچ تر، روغن در گردش وظیفه انتقال حرارت را برعهده دارد.
•     ظرفیت تحمل گشتاور: گیربکس‌های دوکلاچه تر معمولاً به دلیل توانایی بیشتر در مدیریت حرارت، گشتاور بالاتری را تحمل می‌کنند.
•     راندمان: گیربکس‌های خشک معمولاً اتلاف انرژی کمتری دارند؛ زیرا نیازی به گردش روغن در اطراف مجموعه کلاچ نیست.
•     وزن و پیچیدگی: ساختار گیربکس‌های خشک ساده‌تر و سبک‌تر است؛ اما گیربکس‌های تر به تجهیزات بیشتری برای مدیریت و گردش روغن نیاز دارند.
•     شرایط رانندگی: گیربکس‌های تر برای فعالیت مکرر تحت بار زیاد مناسب‌تر هستند؛ در مقابل، گیربکس‌های خشک ممکن است در ترافیک‌های سنگین و شرایطی که کلاچ برای مدت طولانی در حالت لغزش قرار می‌گیرد، حساس‌تر باشند.
•     نگهداری: گیربکس‌های تر معمولاً به سرویس و تعویض روغن مخصوص نیاز دارند. البته گیربکس‌های خشک نیز برای روان‌کاری مجموعه دنده‌ها به روغن نیازمند هستند، اما کلاچ آن‌ها در روغن غوطه‌ور نیست.

هیچ‌کدام از این دو فناوری را نمی‌توان در تمام شرایط برتر دانست. گیربکس دوکلاچه خشک می‌تواند انتخاب مناسبی برای یک خودروی سبک و کم‌مصرف باشد؛ درحالی‌که گیربکس دوکلاچه تر برای خودروهایی که به تحمل گشتاور بیشتر و مدیریت بهتر حرارت نیاز دارند، گزینه منطقی‌تری است.

اگر قصد خرید خودرویی مجهز به گیربکس دوکلاچه را دارید، بهتر است پیش از تصمیم‌گیری از نوع کلاچ مورد استفاده در آن مطلع شوید. این تفاوت می‌تواند از راحتی رانندگی روزمره تا هزینه‌های نگهداری در بلندمدت را تحت تأثیر قرار دهد.

گیربکس دوکلاچه خشک برای خودروهای سبک با موتورهایی که قدرت و گشتاور متوسطی دارند، انتخاب مناسبی است. اتلاف انرژی کمتر و ساختار نسبتاً ساده این گیربکس می‌تواند به بهبود مصرف سوخت کمک کند و آن را به گزینه‌ای کاربردی برای رفت‌وآمدهای روزمره تبدیل کند.

در مقابل، اگر خودرو قدرت و گشتاور بالایی داشته باشد یا قرار است در شرایط کاری سنگین‌تری مورد استفاده قرار بگیرد، گیربکس دوکلاچه تر به دلیل توانایی بیشتر در تحمل گشتاور و مدیریت حرارت، انتخاب مناسب‌تری خواهد بود.

۵۸۵۸