به گزارش خبرگزاری ایده روز آنلاین، بمبافکن «بیـ۲ اسپیریت» و بمب سنگرشکن «جیبییو-۵۷» دو فناوری اصلی بودند که در حمله آمریکا به تأسیسات هستهای کشور در ژوئن ۲۰۲۵ مورد استفاده قرار گرفتند. اکنون به گزارش «میلیتاری واچ»، خلبانان شرکتکننده در این عملیات جزئیات بیشتری از نحوه اجرای مأموریت و تجهیزات بهکاررفته در آن ارائه کردهاند.
بر اساس این گزارش، هفت فروند بمبافکن «بیـ۲» با مشارکت ۱۴ خدمه پروازی، مأموریتی حدوداً ۳۷ ساعته را انجام دادند. شش هواپیما برای حمله به تأسیسات فردو و یک هواپیما برای هدف قرار دادن نطنز اختصاص یافته بود. همزمان، زیردریاییهای آمریکایی نیز موشکهای کروز «تاماهاوک» را به سمت تأسیسات اصفهان شلیک کردند.
بیـ۲؛ بمبافکن رادارگریز با قابلیت حمل تسلیحات سنگین
«بیـ۲ اسپیریت» یک بمبافکن راهبردی دوربرد است که با هدف کاهش احتمال شناسایی توسط رادار طراحی شده است. این هواپیما از ساختار بال پرنده بهره میبرد؛ به این معنا که بدنه و بالها در قالب ساختاری یکپارچه طراحی شدهاند و شکل ظاهری آن با هواپیماهای متعارف تفاوت دارد.
طراحی رادارگریز، امکان پرواز در مأموریتهایی را فراهم میکند که در آنها کاهش احتمال شناسایی اهمیت دارد. با این حال، ویژگی مهم بیـ۲ در عملیات مورد اشاره، توانایی حمل تسلیحات سنگین و بهکارگیری بمبهای مخصوص حمله به اهداف مستحکم زیرزمینی است.
این بمبافکنها در پایگاه هوایی وایتمن در ایالت میزوری مستقر هستند. به نوشته «میلیتاری واچ»، برنامهریزی برای استفاده از آنها علیه تأسیسات فردو از سالها پیش و پس از شناسایی فعالیتهای عمرانی این مجموعه در تصاویر ماهوارهای آغاز شده بود.

جیبییو-۵۷؛ بمبی برای نفوذ به سازههای بتنی
یکی از مهمترین تجهیزات استفادهشده در این عملیات، بمب سنگرشکن «جیبییو-۵۷» است که با نام «اماوپی» نیز شناخته میشود. این بمب برای هدف قرار دادن تأسیساتی طراحی شده که در زیر لایههای ضخیم خاک یا بتن قرار دارند.
تفاوت اصلی بمبهای سنگرشکن با مهمات متعارف در شیوه اثرگذاری آنهاست. این تسلیحات بهجای انفجار در سطح زمین، ابتدا با بدنهای مقاوم به داخل سازه نفوذ میکنند و سپس در عمق موردنظر منفجر میشوند. به همین دلیل، برای حمله به پناهگاهها، سازههای مستحکم و برخی تأسیسات زیرزمینی کاربرد دارند.
بمب «جیبییو-۵۷» به دلیل وزن و ابعاد زیاد، به هواپیمایی با ظرفیت حمل تسلیحات سنگین نیاز دارد و بمبافکن «بیـ۲» از جمله هواپیماهایی است که برای حمل این مهمات به کار گرفته میشود.

سوخترسانی هوایی؛ فناوری ضروری برای پروازهای طولانی
اجرای مأموریتی ۳۷ ساعته بدون پشتیبانی هواپیماهای سوخترسان امکانپذیر نبود. بمبافکنهای «بیـ۲» در مسیر رفتوبرگشت به چندین نوبت سوختگیری هوایی نیاز داشتند. جنگندههای محافظ و دیگر هواپیماهای پشتیبانی نیز باید با برنامه زمانی در مسیر حرکت میکردند.
سوختگیری هوایی به هواپیما اجازه میدهد بدون فرود آمدن، سوخت موردنیاز خود را از یک هواپیمای دیگر دریافت کند. این فناوری یکی از عوامل اصلی افزایش برد عملیاتی هواپیماهای نظامی است و امکان اجرای مأموریتهای دوربرد را فراهم میکند.

با وجود قابلیتهای فنی بمبافکن «بیـ۲» و بمب «جیبییو-۵۷»، گزارش «میلیتاری واچ» به محدودیت مهمی در توان آمریکا برای تکرار چنین حملاتی اشاره میکند: تعداد محدود بمبهای سنگین نفوذگر.
این رسانه مینویسد ذخایر بمبهای «جیبییو-۵۷» پس از حملات ژوئن ۲۰۲۵ بهشدت کاهش یافته است. همچنین احتمال میدهد بخشی از این تسلیحات پیشتر در حملات به اهداف مستحکم یمن در اکتبر ۲۰۲۴ مصرف شده باشد. این گزارش قیمت تقریبی هر بمب را حدود ۳۷۰ میلیون دلار اعلام کرده است.
اهمیت این مسئله از آن جهت است که برای حمله به تأسیسات عمیق زیرزمینی، نمیتوان هر نوع بمب یا موشکی را جایگزین مهمات سنگرشکن کرد. این تسلیحات به طراحی و بدنهای نیاز دارند که بتوانند پیش از انفجار، در سازههای مستحکم نفوذ کنند.
۲۲۷۲۲۷
Source link
پایگاه خبری ایده روز آنلاین