پایگاه خبری ایده روز آنلاین
شاید این مطالب برایتان مفید باشد
به گزارش ایده روز آنلاین، غدد عرق وظیفه مهمی بر عهده دارند: آن‌ها به حفظ دمای بدن شما کمک می‌کنند، به‌ویژه در هوای گرم یا هنگام ورزش. پزشکان برای توصیف تعریقی که بیش از حدِ نیاز بدن است، از اصطلاح «هایپرهیدروز» یا تعریق بیش از حد استفاده می‌کنند.
هایپرهیدروز موضعی به حالتی گفته می‌شود که تعریق بیش از حد تنها در بخش خاصی از بدن رخ می‌دهد؛ مانند زیر بغل، کف دست‌ها، کف پاها یا — همان‌طور که در مورد شما صدق می‌کند — روی پیشانی. در تمام این نواحی، تراکم غدد عرق بسیار بالاست.
همان‌طور که می‌دانید، این مشکل می‌تواند در موقعیت‌های اجتماعی باعث شرمساری شود و در برخی موارد، حتی بر عملکرد فرد در محیط کار تأثیر منفی بگذارد.
میلیون‌ها سال پیش، انسان‌ها برای دوری از خطر یا مقابله با آن، نوعی مکانیسم دفاعی تکامل دادند که به آن «پاسخ ستیز یا گریز» می‌گویند. غدد عرق نیز به عنوان بخشی از این واکنش فعال می‌شوند. وقتی مضطرب هستید، ممکن است علاوه بر تعریق، انقباض عضلات و افزایش ضربان قلب یا تند شدن تنفس را نیز تجربه کنید.
متخصصان پوست معمولاً هایپرهیدروز را یک اختلال عاطفی یا روانی نمی‌دانند؛ بلکه معتقدند غدد مسئول تولید عرق، نسبت به محرک‌های عاطفی حساسیت ویژه‌ای دارند. از این رو، آن‌ها به جای تمرکز بر احساساتی که ممکن است باعث بروز تعریق شوند، بر مدیریتِ خودِ تعریق تمرکز می‌کنند.
بهترین راه برای درمان این عارضه این است که به یک متخصص پوست مراجعه کنید. پزشک بررسی خواهد کرد که آیا علت پزشکی خاصی برای این تعریق وجود دارد که قابل درمان باشد یا خیر. برای مثال، تعریق ممکن است در افراد مبتلا به اختلالات هورمونی، بیماری‌های عصبی یا سرطان افزایش یابد. همچنین، برخی داروها نیز می‌توانند باعث بروز هایپرهیدروز شوند.
اگر مشخص شود که به هیچ‌یک از این مشکلات مبتلا نیستید، پزشک ممکن است استفاده از یک محلول موضعی روی پیشانی‌تان را توصیه کند. اگرچه گزینه‌های مختلفی وجود دارد، اما رایج‌ترین آن‌ها حاوی «آلومینیوم کلراید» هستند؛ همان ماده شیمیایی که در بسیاری از محصولات ضدتعریقِ موجود در داروخانه‌ها (که بدون نسخه فروخته می‌شوند) به کار رفته است.
اگر درمان‌های موضعی مؤثر واقع نشوند، پزشک ممکن است تزریق سم بوتولینوم (بوتاکس) را به شما پیشنهاد دهد. این ماده که در کاربردهای زیبایی (مثلاً برای صاف کردن چین و چروک‌های صورت) استفاده می‌شود، می‌تواند با مهار اعصابی که غدد عرق را تحریک می‌کنند، میزان تعریق را نیز کاهش دهد.
اضطراب شما هنگام ملاقات با افراد جدید ممکن است به دلیل نگرانی‌تان درباره تعریق، تشدید شود. اگر بتوانید تعریق را کنترل کنید، احتمالاً اعتمادبه‌نفس‌تان افزایش می‌یابد و در موقعیت‌های اجتماعی احساس اضطراب کمتری خواهید داشت.
از سوی دیگر، ممکن است اضطراب شما در موقعیت‌های اجتماعی، حتی پس از قطع تعریق، همچنان باقی بماند. در این صورت، پیشنهاد می‌کنم با یک متخصص سلامت روان مشورت کنید تا مستقیماً به مسئله اضطراب بپردازید. انواع مختلف روان‌درمانی می‌توانند به شما کمک کنند تا ریشه‌های اضطراب خود در برخورد با افراد جدید را بشناسید و با آن‌ها مقابله کنید.
داروهای ضد اضطراب نیز می‌توانند کمک‌کننده باشند. اگر اضطراب تنها در شرایط خاصی مانند «اجرا» (مثلاً سخنرانی یا ارائه مطلب) بروز می‌کند، پزشک ممکن است مصرف داروهای «بتابلاکر» را توصیه کند. این داروها با مسدود کردن فعالیت سیستم عصبی سمپاتیک، می‌توانند موجب کاهش تعریق شوند.
برای انواع کلی‌تر اضطراب اجتماعی، پزشکان ممکن است داروهایی از دسته مهارکننده‌های بازجذب سروتونین یا SSRI و مهارکننده‌های بازجذب سروتونین و آدرنالین یا SNRI، نظیر سرترالین، پاروکستین یا ونلافاکسین تجویز کنند. در صورت اثربخشی، این داروها تنها مشکل تعریق را برطرف نمی‌کنند؛ بلکه در بهترین حالت، باعث می‌شوند اضطراب کمتری را تجربه کنید که به تبع آن، میزان تعریق‌تان نیز کاهش خواهد یافت.
Source link
